Regulamin Konkursu Tropowców

§ 1
Konkursy pracy tropowców mogą być przeprowadzone po:
1. farbie leżącej minimum 8, a nie więcej jak 16 godzin, przy czym farba musi leżeć przez
noc,
2. farbie leżącej minimum 40, a nie więcej jak 48 godzin, przy czym farba musi leżeć przez
dwie noce.
W konkursie przeprowadzanym po farbie leżącej minimum 40 godzin mogą brać udział
wyłącznie psy posiadające dyplomy z konkursu wymienionego w pkt. 1.
§ 2
Zaleca się wczesne rozpoczynanie pracy po farbie, zgodne z łowiecką tradycją poszukiwania
postrzałków zaraz po świcie. Równocześnie zaleca się przenoszenie oficjalnych uroczystości na
godziny późniejsze, np. uroczyste podsumowanie i zakończenie konkursu.
§ 3
W konkursach pracy tropowców mogą brać udział psy ras myśliwskich z grup FCI: III, IV, V,
VI (z wyjątkiem sekcji posokowców), VII i VIII. W dniu imprezy psy muszą mieć ukończone
9 miesięcy życia.
§ 4
Psy pracują pojedynczo w kolejności wylosowanych numerów startowych. Czas pracy wynosi:
– dla psów pracujących po farbie leżącej 8 – 16 godzin, maksymalnie 40 minut,
– dla psów pracujących po farbie leżącej 40 – 48 godzin, maksymalnie 60 minut.
§ 5
Konkursy przeprowadza się wyłącznie na „czarnej stopie”. Pracę psów oceniają 2 – 3 osobowe
zespoły sędziowskie.
§6
Pracę psów ocenia się według podanych w tabeli konkurencji z ustalonymi, niezmiennymi
współczynnikami. Psom wyróżnionym przyznaje się dyplomy I, II, III stopnia w zależności od
sumy punktów i wysokości uzyskanych ocen, których limity zawiera tabela.
§ 7
Psy nieposiadające dyplomów z prób lub konkursu, podczas którego sprawdzono ich reakcję na
strzał, przed przystąpieniem do pracy w konkursie, podlegają sprawdzeniu tej reakcji.
Psów wyraźnie lękliwie reagujących na strzał nie dopuszcza się do konkursu.
OBJAŚNIENIA I WSKAZÓWKI DO OCENY
1. Zakładanie ścieżki tropowej
Do założenia sztucznego tropu używa się około 0,25 litra farby jelenia, dzika, sarny lub daniela.
W przypadku niemożliwości uzyskania przez organizatorów farby ww. zwierzyny można użyć
krwi bydlęcej, świńskiej lub owczej, którą przed użyciem należy „uszlachetnić” przez
zanurzenie w niej na 24 godziny narogów świeżo ubitej sztuki jelenia, dzika, sarny lub daniela.
Pomocnik zakładający ścieżkę farbową powinien być osobą obcą dla psa. Ścieżka musi leżeć:
– w przypadku konkursu wymienionego w § 1, pkt 1 – minimum 8, a nie więcej niż 16
godzin i musi przeleżeć przez noc,
– w przypadku konkursu wymienionego w § 1, pkt 2 – minimum 40, a nie więcej niż 48
godzin i musi przeleżeć przez 2 noce.
Długość ścieżek w obu rodzajach konkursów wynosi około 600 metrów. Ścieżka rozpoczyna się
oznaczonym złomem kierunkowym „zestrzałem” i na swym przebiegu ma 2 poprowadzone pod
kątem prostym lub rozwartym załamania, które zaczynają się tuż za sztucznymi „łożami”
zranionej zwierzyny. „Łoża”, wykonuje się odsłaniając ściółkę do mineralnej ziemi na
powierzchni około 0,25 m² i nakrapia obficiej farbą. Pierwsze lokalizuje się w odległości około
100 metrów, a drugie w odległości około 400 – 450 metrów od miejsca zestrzału.
Na końcu ścieżki wykłada się tuszę „zwierzyny”, której farbę: jelenia, dzika, sarny lub daniela,
względnie krwi bydlęcej czy świńskiej użyto do jej zakładania. Wyłożona tusza zwierzyny
powinna być wypatroszona, a zrobione w tym celu rozcięcia zaszyte.
Zakładający ścieżkę nanosi na umieszczonej w miejscu pozorowanego „zestrzału” tabliczce,
numer ścieżki, dzień i godzinę jej założenia oraz podpisuje się.
Oznakowanie ścieżki powinno być widoczne dla przewodnika psa na jej początkowym odcinku,
długości około 50 m. Na jej dalszym przebiegu czytelne oznakowanie powinno być widoczne
wyłącznie dla komisji sędziowskiej. Odstępy pomiędzy poszczególnymi ścieżkami farbowymi
nie powinny być mniejsze niż 100 metrów.
2. Praca na otoku po zimnej lub starej farbie
Przed rozpoczęciem konkurencji przewodnik musi zadeklarować, czy jego pies będzie
pracować jako oszczekiwacz, oznajmiacz potrafiący pracować luzem, czy do końca pójdzie na
otoku. Otok musi mieć minimum 6 metrów długości. Przewodnicy oznajmiaczy powiadamiają
komisje sędziowską o sposobie oznajmiania znalezionej zwierzyny.
Sędzia i przenoszący zwierzynę pomocnicy, po położeniu jej na końcu ścieżki farbowej powinni
oddalić się i ukryć tak, aby nie mógł ich zauważyć pracujący pies, a oni sami mogli
obserwować jego zachowanie się przy odnalezionej sztuce.
Sędziowie, oceniający pracę danego psa, wskazują jego przewodnikowi oznaczone złomem
kierunkowym miejsce „zestrzału”, znajdujące się na początku każdej ścieżki. Naprowadzony
pies powinien wskazać ślad, na komendę przewodnika podjąć go i spokojnie pracując dolnym
wiatrem wypracować do samego końca.
Pies powinien trzymać się ścieżki i wypracować wszystkie jej załamania. W przypadku gdy
farba znajduje się na wysokich trawach lub krzakach wolno psu podnieść kufę. Błędem jest
bezcelowe kręcenie się po śladach. Tropy zdrowej zwierzyny, krzyżujące właściwą ścieżkę, pies
może wskazać przewodnikowi. Jeżeli podąży nimi kilka kroków, a następnie sam się skoryguje,
to nie należy tego uznawać za błąd. Wypracowywania śladów pod wiatr, tuż obok ścieżki, jak
również skracania krótkich zagięć, również nie należy zaliczać do błędów. Pies winien
pracować na miernie naciągniętym otoku. Samodzielne poprawki są dopuszczalne
i nie powodują obniżenia oceny. W przypadku oddalenia się psa od śladu tak daleko, że według
sędziów nie jest on w stanie sam naprawić błędu, albo jeżeli zostanie naruszona sąsiednia
ścieżka tropowa, może być na polecenie sędziów jeszcze dwukrotnie naprowadzany na farbę.
Każde nowe naprowadzenie obniża ocenę o 1 stopień.
Przewodnikowi nie wolno oglądać się na znaki wytyczające trasę pod rygorem obniżenia oceny
o 1 stopień przy każdym zwróceniu mu uwagi przez sędziego.
Po dojściu do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako potrafiącym pracować luzem, spuszcza się
go z otoku, umożliwiając mu swobodne dojście do martwej zwierzyny. Powinien on, nie tracąc
kontaktu wzrokowego ze swym przewodnikiem, pracując zdecydowanie lecz powoli,
doprowadzić go do niej.
3. Oznajmianie lub oszczekiwanie znalezionej zwierzyny
Po dojściu przewodnika do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako oszczekiwacz lub
oznajmiacz, spuszcza się go z otoku, umożliwiając mu swobodne dojście do martwego zwierza.
Oszczekiwacz
Powinien w czasie 5 minut, szybko i zdecydowanie dojść po ścieżce do wyłożonej zwierzyny
i pozostać w jej bezpośrednim sąsiedztwie, oszczekując ją aż do nadejścia przewodnika.
Pies, który przez 5 minut oszczekuje wyłożoną zwierzynę donośnym głosem, z pasją i bez
dłuższych przerw, może otrzymać w tej konkurencji ocenę ”4”. Oszczekiwanie ciche, bez pasji,
z przerwami, powoduje obniżenie oceny o 1-2 stopnie.
Po upływie 5 minut od rozpoczęcia szczekania, przewodnik wraz z sędziami, na ich polecenie,
rusza w kierunku psa. Jeżeli pies po dojściu do martwej zwierzyny nie rozpocznie szczekania
(obecność przy zwierzynie nieszczekającego psa sygnalizuje nadajnikiem lub rogiem sędzia
przebywający na końcu ścieżki) w czasie 2 minut, to może być odwołany przez przewodnika
i tracąc 1 stopień w dodatkowej konkurencji „oszczekiwanie”, może być ponownie posłany jako
oszczekiwacz. Gdy ponownie nie wykona tej konkurencji, a dojdzie czy już doszedł do
zwierzyny, to nie zalicza mu się oszczekiwania i dodatkowo odejmuje 1 stopień
w konkurencji „praca na otoku po zimnej lub starej farbie”.
Oznajmiacz
Pies po dojściu do zwierzyny i krótkim jej obwąchiwaniu powinien powrócić do czekającego
przy drugim łożu przewodnika, w czasie nie dłuższym jak 10 minut i po oznajmieniu
odnalezienia jej, w sposób określony uprzednio sędziom, doprowadzić go do niej. Po oddaleniu
się psa od zwierzyny na odległość około 50 metrów, znajdujący się przy niej sędzia sygnalizuje,
że pies był przy sztuce i wraca. Jeżeli sędzia lub asystent obserwujący wyłożonego zwierza
uzna, że sygnał może wpłynąć negatywnie na pracę psa winien wstrzymać się z informacją
o obecności psa przy tuszy do nadejścia do końca ścieżki sędziego oceniającego pracę psa po
farbie i wtedy przekazać mu ją bezpośrednio.
Jeżeli pies za pierwszym razem nie wykona pracy oznajmiacza, można po odwołaniu posłać go
od drugiego łoża jeszcze raz – obniżając ocenę za oznajmianie o 1 stopień. Jeżeli pies nie
wykona pracy oznajmiacza po raz drugi, można go wziąć na otok (jeżeli nie był przy
zwierzynie) i pozwolić mu dojść do niej.
Pies taki nie otrzymuje dodatkowych punktów za oznajmianie, a ponadto odejmuje mu się
kolejny 1 stopień za pracę na otoku po zimnej lub starej farbie.
4. Zachowanie się przy martwej zwierzynie
Ocenę w tej konkurencji wystawia sędzia znajdujący się przy martwej zwierzynie,
a w przypadku jego braku, sędzia towarzyszący pracującemu psu. Oszczekiwacze, oznajmiacze
i pracujące luzem dochodzą do zwierzyny same. Psy pracujące do końca na otoku i dochodzące
do zwierzyny wraz ze swym przewodnikiem odprowadzane są przez niego wstecz na odległość
około 50 metrów i na komendę sędziego uwalniane z otoku, co umożliwia im swobodny powrót
do niej.
Pies nie może próbować narzynać zwierzyny. Oblizywanie rany postrzałowej jest dozwolone.
Psy o wielkim temperamencie mogą gryźć, a nawet szarpać suknię zwierza. Sędzia musi
określić, czy pies czyni to z pasji, czy celem narzynania. Psy, które narzynają zwierza
(narzynacze) lub usiłują go zakopać (grabarze) podlegają dyskwalifikacji.
5. Odłożenie psa
Psa można odłożyć:
a/ luzem,
b/ uwiązanego na otoku.
Przewodnik po wydaniu psu komendy „waruj” lub „siad” oddala się od niego na odległość
około 50 – 100 m i ukrywa się. Po około 2 minutach, na polecenie sędziego, oddaje jeden strzał,
a po następnych 2 minutach – drugi. Po kolejnej minucie przewodnik, na polecenie sędziego
wraca do psa. Pies odłożony luzem może być pozostawiony z otokiem przypiętym do obroży.
Zezwala się na pozostawienie mu koca, torby lub innej rzeczy stanowiącej własność
przewodnika. Pies powinien zostać odłożony w pozycji „siad” lub „waruj”. Ocenę „4” może
otrzymać pies, który przez cały czas odłożenia pozostaje w tym samym miejscu, nie reagując
nerwowo na strzał. Zmiana pozycji z „waruj” na „siad”, lub odwrotnie nie powoduje obniżenia
oceny. Obniża się natomiast odpowiednio ocenę psu, który oddali się z miejsca odłożenia na
odległość około 5 m lub zacznie szczekać. Pies, który samowolnie opuści miejsce odłożenia na
odległość powyżej 5-ciu metrów, nie może w tej konkurencji otrzymać oceny wyższej niż „0”.
Pies uwiązany na otoku długości 1,5 – 2 metrów, winien zostać odłożony w pozycji „siad” lub
„waruj”. Zezwala się na pozostawienie mu koca, torby lub innej rzeczy stanowiącej własność
przewodnika. Ocenę „4” może otrzymać pies, który przez cały czas odłożenia pozostaje w tym
samym miejscu i nie reaguje nerwowo na strzał. Zmiana pozycji z „waruj” na „siad” lub
odwrotnie nie powoduje obniżenia oceny. Obniża się natomiast odpowiednio ocenę psu, który
wstanie z miejsca odłożenia lub zacznie szczekać. Pies, który szarpie się na uwięzi, nie może
otrzymać oceny wyższej niż „0”. Ocenę „3” można przyznać psu (odłożonemu luzem lub na
uwięzi), który na początku odłożenia szczeka, po czym się uspokoi i zachowuje się spokojnie do
końca tej konkurencji.
6. Współpraca z przewodnikiem i posłuszeństwo.
Współpracę psa z przewodnikiem i posłuszeństwo ocenia się biorąc pod uwagę utrzymywanie
ciągłego kontaktu z przewodnikiem i reakcje na jego polecenia, zwłaszcza szybkie i sprawne
wykonywanie pracy psa. Psy, które nie wykonują natychmiast otrzymywanych komend, powinny
mieć obniżoną ocenę w tej konkurencji od jednego do dwóch stopni. Natomiast te, które puszczone
luzem nie dają się wziąć na smycz lub uciekają od przewodnika, nie wracając do niego w ciągu 10
minut, podlegają dyskwalifikacji.

Komentarze są wyłączone.